Kącik pedagoga i psychologa

• • • Pomoc psychologiczno-pedagogiczna
    • Jak rozmawiać z dzieckiem o trudnych i niepokojących wydarzeniach?
    • Budujemy relacje
    • Relacje z rówieśnikami w wieku przedszkolnym
    • Jak pomóc dziecku w rozwoju
    • Terapia ręki – wskazówki dla rodziców

• • • • Jak rozmawiać z dzieckiem o trudnych i niepokojących wydarzeniach?

      • 

        Jak rozmawiać z dzieckiem o trudnych i niepokojących wydarzeniach?

        Przede wszystkim spokojnie, szczerze i z uważnością na jego emocje. Dziecko nie potrzebuje drastycznych szczegółów. Potrzebuje przede wszystkim poczucia, że jest wysłuchane, ważne i że w trudnych chwilach może liczyć na dorosłych.

        Co zrobić, gdy dziecko zapyta o atak w szkole?

        1. Zachowaj spokój.

        Dzieci uważnie obserwują dorosłych. Nasz ton głosu, mimika i sposób reagowania pomagają im ocenić, czy sytuacja jest niebezpieczna. Spokojna reakcja rodzica daje dziecku poczucie oparcia.

        2. Wysłuchaj pytania i nie podawaj więcej szczegółów, niż dziecko potrzebuje.

        Nie musimy opowiadać o przebiegu zdarzenia ani pokazywać dziecku wiadomości czy nagrań. Warto najpierw zapytać: „Co już o tym słyszałeś?” lub „Co cię w tym najbardziej zaciekawiło albo zaniepokoiło?”.

        Pozwoli nam to lepiej zrozumieć, co dziecko wie i czego się obawia.

        3. Nazwij i zaakceptuj emocje.

        Jeśli dziecko mówi, że się boi, nie odpowiadajmy: „Nie ma się czego bać” lub „Nie przesadzaj”. Lepiej powiedzieć:

        „Rozumiem, że mogło cię to przestraszyć. To w porządku, że tak się czujesz. Możesz ze mną o tym porozmawiać”.

        Nie musimy od razu usuwać wszystkich obaw. Czasami najważniejsze jest po prostu wysłuchanie dziecka i bycie blisko.

        4. Zapewnij o trosce dorosłych, nie obiecując, że nic złego nigdy się nie wydarzy.

        Możemy powiedzieć:

        „Zdarzają się sytuacje, w których ludzie zachowują się niebezpiecznie. Dorośli starają się takim sytuacjom zapobiegać i dbają o bezpieczeństwo dzieci. W przedszkolu są osoby, do których możesz zwrócić się po pomoc, gdy coś cię zaniepokoi”.

        Taka odpowiedź daje oparcie, a jednocześnie nie składa obietnic, których nie możemy zagwarantować.

        5. Ucz, że proszenie o pomoc jest oznaką odwagi.

        Dziecko powinno wiedzieć, że jeśli ktoś je krzywdzi, grozi mu, celowo je straszy albo jest świadkiem niebezpiecznej sytuacji, może i powinno powiedzieć o tym zaufanemu dorosłemu. Nie musi samo rozwiązywać trudnych spraw.

        6. Chroń dziecko przed nadmiarem niepokojących informacji.

        Ograniczmy obecność wiadomości o przemocy w tle codziennych zajęć. Nie oglądajmy przy dziecku drastycznych materiałów i nie omawiajmy szczegółów zdarzeń w jego obecności. Pamiętajmy również, że informacje przekazywane przez rówieśników mogą być niepełne lub nieprawdziwe.

         Co powiedzieć, gdy dziecko zapyta: „Czy u nas też coś takiego się wydarzy?”

        Możemy odpowiedzieć:

        „Rozumiem, że chcesz czuć się bezpiecznie. Dorośli w przedszkolu dbają o dzieci, przestrzegają zasad bezpieczeństwa i pomagają w trudnych sytuacjach. Jeśli coś cię zmartwi lub przestraszy, zawsze możesz przyjść do mnie i o tym porozmawiać”.

        Nie musimy znać odpowiedzi na każde pytanie. Możemy powiedzieć: „Nie wiem wszystkiego, ale możemy spokojnie porozmawiać o tym, co cię martwi”.

        Kiedy warto zwrócić szczególną uwagę na dziecko?

        Obserwujmy, czy po usłyszeniu niepokojących informacji nie pojawiają się nasilone lęki, trudności ze snem, niechęć do rozstania z rodzicem, wycofanie lub częste powracanie do tematu przemocy. Takie reakcje nie muszą oznaczać poważnego problemu, ale jeśli utrzymują się lub nasilają, warto skonsultować się ze specjalistą.

        Najważniejsze, co możemy dać dziecku

        Nie jesteśmy w stanie uchronić dzieci przed wszystkimi trudnymi informacjami, ale możemy pomóc im przeżywać je w bezpieczny sposób.

        Dziecko potrzebuje dorosłego, który nie wyśmieje jego lęku, nie zlekceważy pytania i nie pozostawi go samego z niepokojem. Potrzebuje spokojnej obecności, prawdziwych, dostosowanych do wieku odpowiedzi oraz pewności, że zawsze może poprosić o pomoc.

        Rozmawiajmy z dziećmi z czułością, uważnością i mądrością. Czasami jedno spokojne zdanie, przytulenie za zgodą dziecka i chwila wspólnego bycia znaczą więcej niż długie wyjaśnienia.